Mag ik voorstellen: Kirsten Goedkoop

Gisteren hoorde ik dat mijn ex-collega Kirsten Goedkoop net voor haar eenendertigste verjaardag overleden is. Ik ben buitengewoon aangeslagen door het nieuws. Ik heb weliswaar niet heel veel met haar samengewerkt, maar het was na iedere dag alsof je een week achter de rug had, zoveel energie en vrolijkheid spatte van haar af.

Een paar jaar geleden is bij haar kanker geconstateerd en het werd op een gegeven moment ook duidelijk dat die onbehandelbaar was. Desalniettemin bleef ze op volle sterkte doorstomen. Toen ik haar voor het laatst sprak, afgelopen jaar op de Steentijddag, was ze bijzonder opgeruimd over het feit dat haar dagen geteld waren. Ik heb zowel mijn moeder als de broer van mijn lief aan kanker zien doodgaan en ik heb het complete spectrum van hoop en wanhoop van dichtbij zien passeren. Haar optimisme, nou ja, misschien niet meteen optimisme, maar meer het naderende einde met een opgewekt gemoed in de ogen staren, maakte echter veel indruk op me. Ik vraag me af of ik het voor elkaar zou krijgen. Ik heb haar sinds mijn vertrek bij RAAP niet meer gesproken, maar afgaande op het voor haar geschreven in memoriam heeft ze dat gevoel tot het laatst vastgehouden, wat mijn respect voor haar alleen maar vergroot.

Omdat ik afgelopen week bezig was met de inschrijving voor de Steentijddag van dit jaar moest ik (hoe banaal) daardoor aan Kirsten denken. Net toen ik van plan was om eens iemand bij RAAP te gaan aanschrijven om daarnaar te informeren werd die noodzaak door de onheilstijding redelijk abrupt weggenomen.

Kirsten Goedkoop, Koel Type Honorair

(foto)

Ik weet (helaas) precies hoe het voelt om naar iemands spullen te kijken en je daardoor te realiseren dat de eigenaar ze niet, nooit meer zal oppakken. Ik weet helaas niet zo goed hoe ik dat onder woorden kan brengen zonder in clichés te vervallen. Je zou toch denken dat met al dat sterven dat er de hele tijd aan de gang is, er wel wat beters dan 'sterkte' te verzinnen valt, maar ik krijg het op dit moment niet voor elkaar.

Daarom houd ik het maar bij deze woorden: ik voel me zeer ellendig over de dood van Kirsten en leef heel erg met mijn ex-collega's en haar man mee.