Towel day!

Ik hoop dat iedereen weet waar zijn handdoek is! Roebroeks (hond) is er in ieder geval klaar voor.

Het oude scheren

Een ´grattoir de visage´, getest op baby-

zeehondjes.

Twee weken geleden zat ik bij mijn vaste kapper op mijn beurt te wachten toen er een jongen binnenkwam die graag een scheermes wilde kopen. Herenkapsalon Eric is namelijk niet alleen het beste adres in Leiden om je haar te laten knippen (en dan ook nog precies zoals je het wil, onder kappers een relatief zeldzaam talent. Iedere slager kan met een schaar je haardos te lijf gaan, maar het eindresultaat heeft soms meer weg van een maisveld na de oogst dan van een kapsel), hij verkoopt ook allerlei scheerspullen en aanverwante artikelen. De jongeman had zijn zinnen gezet op zo een ouderwetse krabber, waar van die platte scheermesjes in moeten. De enige reden dat ik veel aandacht aan deze uitwisseling besteedde was dat ik al een tijdje op mijn beurt te wachten zat en de beduimelde Panorama van zes maanden geleden allang het beetje aantrekkingskracht dat zij had weten uit te oefenen weer verloren had.

Deze jongen, en ik noem hem jongen omdat ik sterk de indruk had dat hij net aan zijn eerste zelfstandige scheerbeurt toe was, liet zich door de kapper informeren over de merites van het mes, waarna hij het artikel aanschafte en tevreden naar buiten wandelde. Ik scheer mijzelf al jaren nat en kocht dan altijd van die geprefabriceerde mesjes die weliswaar gloeiend duur zijn, maar ook over het algemeen naar tevredenheid functioneren, zodat ik nooit de behoefte had gevoeld om over een ander scheersysteem (wat een term) na te denken.

Gezien mijn voorkeur voor nogal formele en ´ouderwets´ aandoende kleding (ik heb een hekel aan de term ouderwets met betrekking tot mijn kledingsmaak: `Je kleedt jezelf als een oude man.´ ´Nee, oude mannen zijn de enigen die nog wéten hoe ze zich moeten kleden.´) en misschien ook wel het feit dat ik een archeoloog ben, zijn mensen nogal eens geneigd om te denken dat ik graag in ´die tijd´ zou willen leven.
Ik moet er niet aan denken. Nog afgezien van het feit dat mijn grootouders timmerlieden en mijnwerkers waren en dat dus in ´die tijd´ ook mijn voorland was geweest, ben ik blij met (veel van) de verworvenheden van de moderne tijd. Ik vind het wel fijn dat ik niet in dezelfde armoede hoef te leven als mijn grootouders, dat er internet is, dat ik archeologie heb kunnen studeren, dat ik niet dood ga aan relatief simpele dingen als een longontsteking of een blindedarmontsteking, enzovoort. Ik heb een enorme hekel aan van die ´vroeger-was-alles-beter´ mensen. Vroeger was alles helemaal niet beter. Mijn grootouders hebben mijn ouders in vrij ernstige armoede moeten grootbrengen en dat vijftigers en zestigers van nu met weemoed aan hun jeugd terug kunnen denken is te danken aan het feit dat hún ouders krom gelegen hebben om er voor te zorgen dat de kinderen zo weinig mogelijk last van die armoede zouden hebben. De kunst, kleding, muziek, vormgeving en architectuur van de eerste decennia van de 20e eeuw spreken mij zeer aan, maar verder was het helemaal niks.

Om die reden heb ik ook nooit serieus overwogen om aan het ´ouderwetse´ scheerspul te gaan, maar de jongen uit de eerste alinea´s haalde mij (onbewust, hij sprak tegen de kapper en had niet door dat ik meeluisterde) met één zin over om het te proberen: ´Een voordeel van dit scheermesje is ook dat ik niet altijd zoveel plastic weggooi als met die nieuwe mesjes.` Ongetwijfeld is er ook vast wel iets gruwelijk mis met het productieproces van de platte mesjes die in deze krabber horen en worden er babyzeehondjes gebruikt om ze te testen, maar ik vond dat een buitengewoon goed argument. Zo´n mesje gaat drie tot vijf scheerbeurten mee en dan verdwijnt het in de prullenbak. Ze zitten meestal verpakt in vierkante meters plastic en je verslijt er nogal wat in de loop der tijd.
Dat is allemaal heel leuk en nobel, maar dan moet het ding wel naar behoren functioneren. Ik ben een paar dagen later zelf zo´n scheermes gaan kopen en heb me laten adviseren over de techniek, die uiteindelijk niet eens zo heel anders is als wat ik gewend was. Na de eerste keer denk je dat het al aardig gegaan is (op zo´n moment is het ontbreken van bloed al een hele overwinning), maar als je dan een uur later in de spiegel kijkt zie je er uit als een vijftienjarige die net voor het eerst stiekem het scheermes van zijn vader geleend heeft. Na een paar keer gaat het al stukken beter en blijkt dat dit mes even goed functioneert als al die futurischische constructies met strips, glijmiddel, geschakelde klingen en warp-aandrijving, dus je koop ook nog eens een hele grote hoop gebakken lucht.
Daar komt nog bij dat de aanduiding ´krabber´ voor een Steentijdarcheoloog natuurlijk wel een bijzondere aantrekkingskracht uitoefent: Grattoir..., le grattoir..., GRRRRattoir! Le grattoir de visage...

Toch zou ik, als ik kapper was en dat soort levensgevaarlijke dingen aan mensen zoals mij verkocht ´s nachts geen oog dicht doen. Ik ben vanmorgen in het langslopen even naar binnen gestapt voor zijn gemoedsrust, maar hij zag er vrij uitgeslapen uit, dus ik vermoed dat zijn geweten niet bezwaard wordt.

Het pijnlijke ongelijk van het liberalisme

Het moet een bittere pil voor onze neoconservatieve übersaneerder de Halve Zijlstra zijn dat hij nu gedwongen wordt om ´hard in the grijpen´ in het hoger onderwijs, eens te meer omdat de ernstige problemen in datzelfde hoger onderwijs een bewijs voor het falen van zijn eigen asociale ideologie zijn.



De Halve Zijlstra: zelfverklaarde anti-intellectueel,
Tom Clancy fan en übersaneerder.

Het onzalige ménage à trois dat zich ons kabinet noemt schreeuwt namelijk weliswaar luidkeels dat zij de puinhopen van de vorige kabinetten moeten/mogen/zullen gaan opruimen, maar ze stappen wijselijk over het feit heen dat veel van deze puinhopen een exponent zijn van beleid dat buitengewoon schatplichtig is aan de visie die door de VVD wordt aangehangen. Ik begrijp niet waar zij zo over klagen. Die vorige kabinetten hebben toch keurig mee gespeeld door het onderwijs, de gezondheidszorg, het openbaar vervoer, het sociale verzekeringsstelsel en weet ik wat niet nog allemaal te ontmantelen en te privatiseren. Marktwerking en concurrentie zouden dan vanzelf zorgen voor betere kwaliteit en gunstigere tarieven voor de consumenten.

Wat we eigenlijk zien is dat dit beleid de deur heeft opengezet voor prijsafspraken, verkeerde bezuinigingen, afname van kwaliteit en steeds hogere kosten voor ´klanten´ die daar steeds minder voor terugkrijgen. Wanneer iemand daarover een opmerking maakt wordt er druk met hoofden geschud door de verantwoordelijke politici en kraaien zij eensgezind dat dat komt doordat een en ander niet al veel eerder in gang gezet is.

Dit verwerpelijke beleid is niet door de VVD in gang gezet, sterker nog, het ergste is dat het is geïnitieerd door de visieloze machtspartij het CDA en verschillende in vorige kabinetten daarom heen zwemmende ´linkse´ en ´centrumrechtse´ partijen die geheel in weerspraak met hun politieke bestaansreden driftig mee gesloopt hebben aan de verzorgingsstaat omdat ook zij graag in de gunst van de kiezers willen blijven en niet van plan zijn om zich zoiets triviaals als idealen en principes daarvan te laten weerhouden. Minister de Jager kraaide van de week dat Griekenland wel een communistische staat leek met al zijn staatsbedrijven. De Nederlanders kunnen gerust gaan slapen in de wetenschap dat ons land iedere verdenking van communistische neigingen nu wel van zich afgeschud heeft.

Het (hoger) onderwijs zucht al jaren onder de ene reorganisatie en bezuinigingsronde na de andere, en is door marktwerking en concurrentie dusdanig verzadigd geraakt met bestuurders die alleen in euro´s denken (wat je ze misschien gezien het klimaat niet heel erg kwalijk kan nemen) dat het alleen voor de Halve Zijlstra en zijn geestverwanten als een verrassing kan komen dat het onderwijs zelf en daardoor de studenten aan de kant staan waar de klappen vallen. Het HBO is nu het bokje, maar ik weet zeker dat als iemand de moeite zou nemen om het wetenschappelijk onderwijs eens onder de loep te leggen, ook dat duidelijk zou worden dat de kwaliteit van het onderwijs en de waarde van de diploma´s op onacceptabele wijze onder druk staat.

Maar nu heeft de Halve Zijlstra, waarschijnlijk met gekromde tenen en zweet in de bilnaad, aangekondigd dat er ´krachtig ingrijpen nodig is´ (overheidsbemoeienis!). Er worden landelijke toetsen ingevoerd (wat is er gebeurd met marktwerking-en-concurrentie-die-automatisch-leiden-tot-kwaliteitsverbetering? Hierdoor wordt dit schitterende proces gefrustreerd!), het Nederlands Vlaams Accreditatie Orgaan krijgt meer invloed (Nederlands Vlaams, dat is bijna Europees! We geven onze nationale soevereiniteit weg!) en scholen verliezen het recht om leden in visitatiepanels te benoemen (directe invloed van de overheid op het besturen van de onderwijsinstellingen!). Als ik dat zo lees zou je denken dat de Halve Zijlstra het onderwijs terug wil leiden naar de rode jaren zeventig. Het lijkt wel een communistische planeconomie te worden.

Als de Halve Zijlstra zich van tijd tot tijd kan losrukken van zijn laatste Tom Clancy krijgt hij misschien in de gaten dat hij en zijn collega´s beter kunnen ophouden met het slopen van de Nederlandse samenleving, dan hebben volgende kabinetten minder werk met het opruimen van de puinhopen van dit ménage à trois (hiermee wil ik overigens niet zeggen dat er per se iets mis is met boeken van Tom Clancy, wat ik wel wil zeggen is dat er heel veel mis is met het beleid van de Halve Zijlstra).

De overheid hoeft de burger niet aan het handje vast te houden, maar zij dient er wel voor te zorgen (en te betalen!) dat de voorzieningen waar het Nederlandse volk afhankelijk is goed georganiseerd zijn en dat lukt niet door deze over te leveren aan cententellers en carrierebestuurders en dan verbaasd te zijn over de resultaten (hé, kijk nou eens aan; de privatisering van de NS is op een fiasco uitgelopen. Hmmm, weet je wat, we proberen hetzelfde nog eens met de post en als dat ook niet lukt gaan we gewoon door met de gezondheidszorg....).

DON´T PANIC! International Towel Day 2011

´A towel is about the most massively useful thing an interstellar hitchhiker can have...´

Voor wie deze woorden geen betekenis hebben wil ik dringend adviseren om The Hitchhiker's Guide to the Galaxy van Douglas Adams (DNA voor de liefhebber) te lezen. Het verhaal in Adams´ ´ever expanding trilogy´ in vijf delen is niet bepaald Gouden Griffelmateriaal, hetgeen hij ook zelf ruiterlijk toegeeft in de inleiding, maar het zijn honderden pagina´s briljante absurditeit. Het boek, of liever gezegd, de boeken zijn niet continu even sterk, maar er blijft genoeg over om (ook na vijf keer lezen) over in een deuk te liggen.

Het is met de Guide denk ik net als met Monty Python en Blackadder, het is een bepaald genre humor dat voor hele volksstammen onbegrijpelijk is. Wie niet van voornoemde programma´s houdt hoeft vermoedelijk ook The Hitchhiker's Guide to the Galaxy niet open te slaan, want deze combineert de licht anarchistische inslag van beide, het absurdisme van de eerste en de voorliefde voor metaforen en hyperbool van de tweede: ´The ships hung in the sky in much the same way that bricks don't.´

Terug naar de handdoek. Volgens de Guide is er (behalve de Guide) maar één ding onontbeerlijk voor iemand die de lengte en breedte van het heelal wil afreizen voor minder dan dertig Altarische dollars per dag:

´…Partly it has great practical value. You can wrap it around you for warmth as you bound across the cold moons of Jaglan Beta; you can lie on it on the brilliant marble-sanded beaches of Santraginus V, inhaling the heady sea vapors; you can sleep under it beneath the stars which shine so redly on the desert world of Kakrafoon; use it to sail a miniraft down the slow heavy River Moth; wet it for use in hand-to-hand-combat; wrap it round your head to ward off noxious fumes or avoid the gaze of the Ravenous Bugblatter Beast of Traal (such a mind-bogglingly stupid animal, it assumes that if you can't see it, it can't see you); you can wave your towel in emergencies as a distress signal, and of course dry yourself off with it if it still seems to be clean enough.

More importantly, a towel has immense psychological value. For some reason, if a strag (strag: non-hitch hiker) discovers that a hitch hiker has his towel with him, he will automatically assume that he is also in possession of a toothbrush, face flannel, soap, tin of biscuits, flask, compass, map, ball of string, gnat spray, wet weather gear, space suit etc., etc. Furthermore, the strag will then happily lend the hitch hiker any of these or a dozen other items that the hitch hiker might accidentally have "lost". What the strag will think is that any man who can hitch the length and breadth of the galaxy, rough it, slum it, struggle against terrible odds, win through, and still knows where his towel is, is clearly a man to be reckoned with.´



Afsluiting van Towel Day 2010. Tegen midder-

nacht een lift geregeld ter ere van DNA. 

Dit jaar is het tien jaar geleden dat Douglas Adams gestorven is. Al direct na zijn dood zijn fans van zijn werk begonnen met het herdenken van die gebeurtenis door op 25 mei overal waar ze naar toe gaan een handdoek mee te nemen. Hoewel ik niet wil beweren dat de helft van de wereldbevolking op 25 mei een handdoek meesjouwt, is het in de tussentijd wel uitgegroeid tot International Towel Day, maar zie ook hier en hier.

De Guide is de bijbel niet en Douglas Adams gewoon een schrijver, maar liefhebbers van zijn boeken en humor zijn waarschijnlijk deels ook het slag mensen die wel gevoelig zijn voor het deelnemen aan dergelijke ludieke evenementen met een ferme knipoog. Ikzelf ben er in ieder geval een groot liefhebber van (hier en hier, buitengewoon spijtig dat ik het laatste niet zal kunnen bezoeken).

In Nederland gebeurt er nog niet zo heel veel met betrekking tot Towel Day, terwijl de Guide in Nederland toch wel een harde kern van liefhebbers heeft. Ik denk dat Nederlanders zichzelf daar over het algemeen veel te serieus voor nemen. Er valt (schijnt het) in Nederland tegenwoordig ook weinig te lachen, maar dat heb je natuurlijk zelf in de hand. Het zijn barre tijden, maar DON´T PANIC! Wat is er makkelijker dan een glimlach op iemands gezicht tevoorschijn toveren, zij het uit herkenning of uit verbazing) door op 25 mei ´s ochtends een handdoek over je schouder te slaan en deze daar de rest van de dag niet meer van af te halen!



De Wet van Psychodigger

In discussies tussen voor- en tegenstanders van de PVV valt mij op dat de voorstanders bijna standaard op een gegeven moment uit hun slof schieten en de tegenstander oproepen om de ´beleid´ van de PVV met argumenten (niet zelden geschreven als ARGUMENTEN, sowieso al een zwaktebod, natuurlijk) te weerleggen in plaats van het uitvoeren van persoonlijke aanvallen op de geliefde leider. Dit is dusdanig de rigueur dat ze daarmee bijna hun eigen variant op de Wet van Godwin hebben geschapen. Ik noem hem de Wet van Psychodigger: 

´Naarmate online discussies langer worden, nadert de waarschijnlijkheid van een oproep tot het weerleggen van het ´beleid´ van de PVV op basis van argumenten (of ARGUMENTEN) één.´

 Met als voornaamste gevolgtrekking:

´Zodra in een discussie over de PVV een aanhanger oproept tot het bestrijden van de PVV op basis van argumenten heeft deze de discussie bij voorbaat verloren.`

Op zich is voor een dergelijke oproep natuurlijk wel wat te zeggen. De operettedictator schreeuwt bijna om ridicuul, maar goed, hij zou er best dwaas uit kunnen zien en dan toch schrandere ideeën kunnen hebben. Bovendien zou een intelligente discussie, zeker op het gebied van politiek, in het ideale geval moeten gaan over inhoud en niet over vorm.

Daar gaat het bij de PVV natuurlijk mis. Hoe is het mogelijk om met een partij die uitsluitend met behulp van parolen opereert op basis van argumenten te praten? Het enige geluid dat in de PVV te ontwaren valt is ´Blablablaislam blablablakoran blablablahadith!´ en hun beste verdediging is om tegenstanders uit te dagen om een uitspraak te doen over iets waarvan zijzelf nauwelijks iets af weten. Ik heb de Koran nog nooit gelezen (heb mijn neus wel vol na een jeugd vol warrige, katholieke ´mystiek´) en zou dus niet weten wat ik daarover zou moeten zeggen of vinden, behalve dat het boek waarschijnlijk vol staat met dezelfde schizofrene onzin als de joodse en christelijke handboeken, niet in de laatste plaats omdat Mohammed uitgebreid leentjebuur bij zijn religieuze buren gespeeld heeft.
Maar goed, volgens mij heeft het merendeel van de ´partij´ dat ook nog nooit gedaan en bauwen ze alleen de frasen van hun geliefde leider en zijn intellectueel gemankeerde linkerhand Bosma na. Die kunnen niets beter verzinnen dan het isoleren van de islam als een politieke ideologie en daar alle ellende in de wereld aan te wijten. Ze spelen het klaar om (bijvoorbeeld) het feit dat vrouwen in Afghanistan honds behandeld worden op te voeren als een gegronde reden om moslims in Nederland te wantrouwen. Als iemand zou voorstellen om alle mensen uit Zuidoost Azië in Nederland tot tweederangs burgers te degraderen omdat Myanmar een militaire dictatuur is, zou je terecht de vraag krijgen of je geen hulp nodig hebt.

Op het moment dat de ´partij´ redelijke argumenten voor hun dwaalleer weet te formuleren, is het mogelijk om daar op basis van tegenargumenten korte metten mee te maken. Zoals dat clubje raté´s (ik haal hem er nog eens bij, maar nu echt voor het laatst, een briljante typering van Menno ter Braak) nu opereert, degradeert het iedere debatteerpoging tot een ordinaire straatruzie. Ik begrijp best dat je ten behoeve van een debat je standpunten chargeert, maar wat er uit de schorgeschreeuwde kelen van de geliefde leider en zijn adepten komt zijn geen argumenten maar leuzen. Het aanscherpen van een argument als retorische techniek ten behoeve van een lekker felle discussie is heel wat anders (en wat mij betreft volkomen geoorloofd) dan het keer op keer opdreunen van dezelfde, vergezochte slagzinnen en er haastig van door gaan zodra iemand daar een keer geen genoegen neemt.

Cheese'n'crackers schnitzel, der banana? Lager beer!

Een permanent verongelijkte operette-

dictator met een protserig kapsel

De grofgebekte verdedigers van het vrije woord zijn er altijd als de kippen bij om schreeuwend vergelding te verlangen zodra iemand van zijn recht van meningsuiting gebruik maakt om iets te zeggen dat niet in het (zeer nauwe) denkraam van hun ´partij´ past. Zo hebben ze de laatste dagen meerdere malen kabaal gemaakt over mensen die hun geliefde leider vergelijken met Adolf Hitler. Ze gingen zelfs zo ver om één van deze mensen uit te dagen tot een debat in Auschwitz. Dat getuigt weliswaar van vergaande smakeloosheid, het zou wel voor het eerste zijn dat ze daadwerkelijk een debat met iemand zouden aangaan. Het lijkt me alleen daarom al een loos dreigement. Ik kan me niet voorstellen dat één van die mensen zichzelf vrijwillig in een situatie zou begeven waar een met eloquent verwoorde argumenten gestaafde weergave van hun standaardgebral zou moeten worden gepresenteerd (nadat ze het woord ´argument´ in het woordenboek zouden hebben opgezocht, ´eloquent´ zoeken ze niet op, dat klinkt naar linkse hobby). Die zou keihard en hopeloos door de mand vallen.
De geliefde leider zelf communiceert overigens uitsluitend nog per sms of tweet met de buitenwereld. De ruimtelijke beperking die voor die kanalen geldt komt hem goed uit. Dan valt de peilloze leegte achter zijn eerste drie zinnen (waarin onveranderlijk -een variant op- het woord ´woedend´ voorkomt) niet zo op.



Toch moet ik met pijn in het hart zeggen dat ze deze ene keer volkomen gelijk hebben. Het gaat helemaal nergens over om de geliefde leider te vergelijken met Adolf Hitler. Geert wil immers niet de joden maar de moslims marginaliseren en dat is tenslotte heel wat anders.

Adenoid Hynkel en Benzino Napaloni

Nee, door iedere keer (intussen voorspelbaar) als een verwende koter te gaan stampvoeten zodra er iets gebeurt dat hem niet zint en door de knullige verdediging die hij voor al zijn abjecte denkbeelden presenteert moeten we onze eigen möchtegern-operettedictator veel meer zien als een kruising van Adenoid Hynkel en Benzino Napaloni: een schertsfiguur met het geraaskal en de driftbuien van de eerste en de potsierlijkheid van de tweede, maar met een protserig kapsel in plaats van een dito uniform. 

Stof tot nadenken.

Vier en vijf mei zijn wel bij uitstek contemplatieve dagen. Ik was woensdagavond behoorlijk ontroerd toen om acht uur de twee minuten stilte werden ingezet. Die hypocriete, zelfingenomen blaaskaak uit Venlo was er ook, maar wist zich voor de afwisseling eens te beheersen. Als het niet van eenzelfde nationalisme zou getuigen als waar ik hieronder tegen uitvaar, zou je je vanwege die peroxide pipo bijna schamen om Limburger te zijn. Aan de andere kant weet natuurlijk iedereen dat Venlo eigenlijk bij Duitsland hoort, maar dat de Duitsers ook niet op hun achterhoofd gevallen zijn. In een column op nu.nl kreeg hij een terechte en naar mijn mening zeer spitsvondige veeg uit de pan naar aanleiding van zijn onbeschofte gedrag: ´Een hele opluchting. Wilders is welkom bij de dodenherdenking vandaag. Er was nog een plekje over, nu de Damschreeuwer moest afzeggen wegens verplichtingen.´ Zal hij wel niet leuk gevonden hebben.

Na de twee minuten stilte werd het Wilhelmus gespeeld. Ik heb een hekel aan nationalisme en verafschuw volksliederen in het bijzonder als pathetische uitwassen van het 19^e en 20^e eeuwse Europese imperialisme dat direct geleid heeft tot het woekerende kolonialisme van die tijd en de twee daaruit voortvloeiende wereldoorlogen (om nog maar te zwijgen over het kleingeestige, xenofobe, ´terug-naar-de-goeie-oude-tijd-toen-er-nog-geen-problemen-waren´ denken dat zich in Nederland de laatste tijd zo manifesteert). Desalniettemin denk ik dat die twee minuten plus de tijd die het duurt om dat ene obligatoire couplet van het Wilhelmus te spelen het enige moment van het jaar zijn waarop ik me Nederlands voel. Niet uit trots (waarom ook?), maar vanwege een gevoel van verbondenheid, van een gedeeld verleden.
Natuurlijk moet ik op dergelijke momenten ook denken aan mijn grootvader van vaders kant, die één van de ´bad guys´ was en aan de broer van mijn andere grootvader, die zijn been verloren heeft bij de verdediging van Rotterdam tegen de Duitsers (met een geweer uit 1870, dus die zal vertrouwen in de goede afloop hebben gehad…). Door deze situatie zit ik al jaren op een soort morele rotonde waar ik maar niet vanaf lijk te komen. Dat zal wel aan de lange, knokige, geklauwde arm van de katholieke kerk liggen. Ergens tussen mijn 16^e en mijn 18^e ben ik op grond van logische argumenten tot de conclusie gekomen dat goden niet kunnen bestaan, maar het heeft me veel, veel langer gekost om de christelijke waanzin en doctrine uit mijn systeem te krijgen. Mijn grootvader´s activiteiten in de Wehrmacht (weliswaar niet op vrijwillige basis, maar toch), zullen wel mijn eigen kleine, gepersonaliseerde erfzonde zijn.

Op vijf mei ben ik Leiden in gegaan om de bevrijding te vieren. Niet dat er veel feestelijks te beleven was in Leiden. Een wat deprimerende rommelmarkt waar kinderen hun (enorme hoeveelheden) overbodig speelgoed en volwassenen hun treurige verzameling ´antiek´ van de hand proberen te doen. Het viel me op dat alle kinderen hun kraampjes voor de zekerheid maar hetzelfde hadden gedecoreerd als tijdens Koninginnedag. Over conditionering gesproken. Het hoogtepunt was nog wel een Dixieland kwartet dat gedurende de dag spelend over de rommelmarkt trok.
Dat was een paar jaar geleden wel anders. Toen was er ook in het centrum van alles te doen en trok er een defilé van voertuigen uit de Tweede Wereldoorlog over de Breestraat. In elk voertuig stond in het langsrijden zo´n oude knar met een rode baret en een vierkante meter onderscheidingen op zijn linkerborst stram in de houding te salueren en intussen te genieten van het applaus en de toejuichingen. Ik kreeg er een brok van in mijn keel. Die mannen hebben alle applaus verdiend dat ze kunnen krijgen door hun leven en hun gezondheid te riskeren om de Nazi’s te verslaan. Ik wil oorlog op geen enkele manier verheerlijken en ik heb hele cynische ideeën over de beweegredenen van (een deel van de) Geallieerden om überhaupt daaraan mee te doen, maar dat doet niet af aan de heldenmoed van deze veteranen.
Ik geloof dat Leiden door de Canadezen bevrijd is, dus ik neem aan dat deze oude kerels ook Canadezen waren. Volgens het alwetende internet waren er ook Engelse eenheden bij betrokken. De decoraties, baretten en manier van salueren van deze veteranen zagen er in ieder geval nogal Brits uit, maar dat is op beide strijdmachten van toepassing. Maar goed, dat maakt ook niet uit; Zuid-Limburg is door de Amerikanen bevrijd en die hebben daar nog hard voor moeten vechten, dus mijn dankbaarheid is niet langs nationale lijnen begrensd.

Mag ik voorstellen: Lewis Binford II

Je maakt nog eens wat mee: mijn eerste ´publicatie´ in Antiquity: http://antiquity.ac.uk/tributes/binford.html.

Superschoenen

 

Sorry dat mijn visage er ook

weer op staat, het gaat

natuurlijk om de schoenen.

 Ze opereren onder verschillende namen, onder andere brogues, wingtips en spectators en ik heb er lang naar moeten zoeken, maar nu heb ik ze dan toch eindelijk kunnen scoren; mijn zwart-witte schoenen! Ik heb op internet gezocht, bij de betere schoenwinkel (op één plek hadden ze ze; EUR 250,00) en ik weet niet waar nog, maar het grappige is dat ik ze uiteindelijk in Scheveningen gevonden heb, op vijftien minuten rijden van mijn huis, bij Bennies Fifties (de winkel is beter dan de website), waar je alles kan kopen wat met rock ´n´ roll en in mindere mate swing te maken heeft, van originele en replica kleding tot en met levensgrote plastic Elvissen en asbakken met de beeltenis van Marylin Monroe. 

En dus ook mijn schoenen. Helemaal van leer en een absolute hel om in te lopen. De eerste vijf kilometer waten alsof ik op veel te kleine klompen liep, maar nu begint het leer soepeler te worden en wordt het draagcomfort aanzienlijk beter. Ik kan niet wachten tot mijn nieuwe pak klaar is, want daarbij komen ze pas echt goed tot hun recht.

Zo zie je maar, het ene moment probeer je nog bespiegelend bezig te zijn met de Toestand In De Wereld, de dag er na heeft de ijdelheid weer de overhand gekregen, maar goed, such is life.



Mijn achterpoot, gecontrasteerd

met de veel koelere achterpoot

van Roebroeks (hond).



Osama bin Laden dood.

Daar kon je natuurlijk op gaan zitten wachten, al is het opmerkelijk dat een kerel die blijkbaar aan een ernstige nierziekte leed en door de hele wereld gezocht werd, nog zo lang uit handen van zijn achtervolgers wist te blijven.
Het lijkt me ook geen grote verrassing dat bin Laden de confrontatie niet heeft overleefd. Ik geloof dat je geen aanhanger van complottheorieën hoeft te zijn om op zijn minst het donkerbruine vermoeden te koesteren dat hij in het ´vuurgevecht´ niet geheel per ongeluk in zijn hoofd geschoten is. De POTUS kan roepen wat hij wil, als ze Osama een rechtszaak hadden gegeven, dan had die mogelijk een ideaal platform gehad om een nog grotere martelaar van zichzelf te maken dan nu al het geval is. Ik vind ook dat Obama opmerkelijk evasief was in een aantal relevante delen van zijn toespraak. Zo is voor zover ik dat kan beoordelen ´an operation to get Osama bin Laden and bring him to justice´ niet per se hetzelfde als een operatie om bin Laden voor een rechter te krijgen. Hetzelfde geldt voor zijn opmerking dat de verantwoordelijke militairen ´took care to avoid civilian casualties´. Dat wil natuurlijk ook helemaal niet zeggen dat die er niet waren.

A propos burgerslachtoffers. Het zit er ongetwijfeld aan te komen dat er nu wereldwijd weer tientallen mensen het leven gaan laten tijdens ´spontane´ protestbijeenkomsten tegen deze nieuwste stunt van de Grote Imperialistische Kruisvaarder. Ik weet niet of ik die actie daarom moet veroordelen. Er zit natuurlijk wel wat meer achter dan alleen de Amerikaanse behoefte aan bloedwraak en ik sta er volledig achter dat bin Laden gepakt is, ook al is een standrechtelijke executie en het vanuit een helikopter in zee dumpen van zijn lijk (een ´zeemansgraf´) misschien niet echt netjes, maar soit. Ik neem ook aan dat de betrokken personen zich bewust zijn van de implicaties van deze actie (die overigens hetzelfde zouden zijn geweest als ze Osama netjes in handboeien en met een jas over zijn hoofd achter in een arrestatiebusje geschoven hadden).
het is evenwel bijzonder triest dat nu waarschijnlijk duizenden ongeletterde sloebers in de Oemma door hun ´geestelijke´ leiders weer tot gillende hysterie opgezweept zullen worden om op straat vlaggen te gaan verbranden en Amerikaanse of andere Westerse doelen aan te vallen, met de gebruikelijke slachtoffers als gevolg. Het ergste daarbij is dat deze mensen zich waarschijnlijk nergens druk over zouden maken als ze met rust gelaten zouden worden. Denk aan de cartooncrisis die ´plotseling´ opvlamde, maanden nadat de betreffende cartoons gepubliceerd en grotendeels allang weer vergeten waren. Als de menigten toen niet waren opgezweept door diezelfde ´geestelijke´ leiders voor hun eigen voordeel, zouden veel mensen nu nog in leven zijn. 


Gehersenspoeld, bebaard klapvee

Kan iemand me overigens het verschil uitleggen tussen ignorant, gehersenspoeld, bebaard klapvee dat, opgejut door hun religieuze mullahs op straat hysterisch Allahu Akbar, Allahu Akbar, Allahu Akbar! scandeert en ignorant, gehersenspoeld, slecht gekleed klapvee dat, opgejut door hun politieke en media mullahs op straat hysterisch USA, USA, USA! scandeert? 

Ook al heeft bin Laden ongetwijfeld verdiend wat nu zijn kant op gekomen is, ik krijg wel onsmakelijke flash backs over de zelfingenomen verontwaardiging en minachting die juichende Arabieren en Palestijnen ten deel viel na de aanslagen in New York en Washington. De nauw verholen opwinding van (volgens mij) Jeanet Schuurman bij het ochtendjournaal vandaag was ook nogal onsmakelijk om te zien. Iets met dubbelde standaarden en de pot en de ketel, zeg maar. 



Gehersenspoeld, slecht gekleed klapvee

 De grote vraag is natuurlijk wat dit met al Qaeda doet. Volgens mij was de organisatie al een tijdje aan het kwakkelen en als dan de leider wegvalt, ook als is dat leiderschap (in de tussentijd) grotendeels symbolisch, dan is de kans groot dat er een interne machtsstrijd komt, of dat de organisatie uit elkaar valt. Het risico is ook dat er een nieuwe leider voor nieuw elan en hernieuwd enthousiasme zorgt. Ik denk dat we nog niet van al Qaeda af zijn.
In Noord Ierland werd de situatie er immers ook niet overzichtelijker en veiliger op naarmate de IRA in steeds meer radicale, kibbelende splintergroeperingen uiteenviel die allemaal van zichzelf vonden dan zij de echte IRA waren. In Spanje en Frankrijk is de top van de ETA volgens mij al minstens vijf keer opgepakt dan wel ´in een vuurgevecht omgekomen´ en die club is er ook nog steeds.
Aan de andere kant hebben de (overwegend) Europese ´traditionele´ terreurbewegingen in de loop der jaren eigenlijk allemaal hun gewapende strijd (lees het plegen van moordaanslagen) opgegeven. De IRA heeft met wisselend, maar overwegend positief gevolg zijn wapens ingeleverd, de RAF is vanzelf doodgebloed (al vonden ze het wel nog nodig op zichzelf formeel op te heffen), Action Directe, de CCC en andere organisaties zijn eveneens van het toneel verdwenen en zelfs de ETA heeft recentelijk een permanente wapenstilstand afgekondigd, alhoewel ik vermoed dat het laatste woord daarover nog niet gezegd is. Al deze organisaties hebben het teken aan de wand gezien en begrepen dat ze door de tijd zijn ingehaald.

Er is een fundamenteel (excusez le mot) verschil tussen de hierboven genoemde organisaties en al Qaeda cum suis. Het zijn politieke organisaties en alhoewel ik zeker niet zal ontkennen dat politiek fundamentalisme religieuze trekken kan hebben denk ik toch dat, hoe verknipt ook, deze groeperingen een soort rationeel grondbeginsel koesteren. Het kan enkele decennia (en helaas vele onnodige slachtoffers) duren, maar ik heb het vermoeden dat de meeste politieke activisten op een gegeven moment zijn gaan inzien dat hun weg niet de goede was. Het grootste verschil met religieuze fundamentalisten ligt volgens mij daarin dat politieke terroristen een in hun ogen realiseerbaar, aards doel voor ogen hebben, waarvoor zijzelf misschien wel bereid waren om te sterven, maar waarvan het wel de bedoeling is dat dit doel gerealiseerd wordt. De terreur is daarbij (officieel) een middel en geen doel, waarmee ik overigens de verregaande verknoping van bijvoorbeeld de IRA met de Ierse en Britse onderwereld absoluut niet wil ontkennen.

Hoe nihilistisch deze bewegingen en hun leden ook zijn, en hoever ze meestal ook van het reële grondbeginsel afgedreven zijn, ze bleken uiteindelijk gevoelig voor het feit dat ze niet alleen letterlijk niet meer van deze tijd zijn, maar ook, eindelijk, voor het feit dat het overgrote deel van de mensen waarvoor zij zeiden te vechten, daar niet op zaten te wachten.

De religieuze terreurbewegingen en hun leden belijden een ander, veel gevaarlijker soort nihilisme. Voor velen van hen is terreur uiteindelijk het doel geworden en zij zien zich daarin gesterkt door hun interpretatie van hun heilige boek. Zij hebben het recht en de plicht om ongelovigen te doden en een einddoel hebben ze niet echt. Daarbij komt dat zij niet gehinderd worden door hoe men over hun denkt. In tegendeel, hoe meer tegenstand zij ontmoeten, hoe meer ze zich gesterkt zien in hun overtuiging dat ze op de goede weg zijn.

Wie de kans heeft om martelaar te worden, wordt een ongelofelijke egoïst die alleen nog maar met zichzelf bezig is en niet met de consequenties van zijn daden voor anderen, iets dat door leiders van deze bewegingen actief wordt gestimuleerd. De dood is dan geen middel meer, maar doel geworden.

Linkse terreurgroepen als de RAF en Action Directe hebben op een gegeven moment moeten concluderen dat ze overbodig waren omdat Duitsland en Frankrijk zonder hun hulp redelijk rechtvaardige en zeer welvarende landen zijn geworden, Hoe verknipt en misleid ook, ze hadden een betere wereld voor ogen, waarbij het hoofddoel niet was dat iedereen precies zoals zij moest worden, maar waarin de welvaart eerlijk verdeeld moest worden over alle mensen. Al Qaeda zal zichzelf pas overbodig vinden als er alleen nog maar ´goede´ moslims op aarde rondlopen. Zij willen geen gelijkheid of een eerlijkere samenleving, zij willen de controle over hoe mensen denken en paradoxaal genoeg hangt de mate van steun die zijn in de Oemma en daarbuiten ontvangen in hoge mate samen met gebrek aan het eerste. Zolang de landen van de Oemma feodaal blijven, zal er een voedingsbodem zijn voor fundamentalisme.

Een of andere dr. Clavan merkte vanochtend op het journaal op dat al Qaeda baalde omdat zij geen inbreng in de Arabische Lente zouden hebben gehad. Ik denk dat zij helemaal geen Arabische Lente willen. In tegendeel, als Tunesië, Libië, Syrië en al die andere landen opeens (sic) een beetje democratisch, seculier en welvarend gaan lopen doen, dan kunnen zij wel inpakken.