Elder Bob & Elder Cletus

Wanneer ik de laatste tijd (voornamelijk) op zaterdag door Leiden loop wordt mijn blikveld steeds vaker doorkruist door kleine groepjes mannen, nou ja, mannen, jongelingen die er uit zien alsof ze getweeën of gedrieën op zoek zijn naar iemand om een stofzuiger aan te verkopen. De reden dat ze opvallen, naast hun ogenschijnlijk onstuitbare drang tot het verkopen van huishoudelijke apparatuur, is omdat ze er op een heel enge manier precies eender uit zien. Ze dragen allemaal een pantalon, een wit hemd met korte mouwen, een das, kort, keurig haar en de meest nare Colgate-lach die je ooit gezien hebt. Om hun kostuum af te maken dragen ze ook allemaal een zwart naamplaatje op hun linkerborstzak waarop in trotse letters ´Elder Bob´ of hoe ze ook mogen heten en de naam van hun sekte (die me even ontschiet, maar het is zo´n rabiate Amerikaanse kerk) gegraveerd staat. Om hun schouder hangt een tas (met waarschijnlijk) stichtelijke literatuur.

Dit stoort mij in niet geringe mate. Het slaat in deze eeuw natuurlijk absoluut nergens op dat mensen uit de V.S. naar een rijk land als Nederland komen om hun religieuze onzin hier te slijten. In de eerste plaats hebben we daar al meer dan genoeg van, maar in de tweede plaats kunnen ´elders´ Bob en Cletus als ze de wereld echt willen verbeteren hun energie beter elders inzetten en op een andere, productieve, niet afperserige manier.
Ik vrees alleen dat Bob en Cletus voor dat laatste geen belangstelling hebben. Mensen die zich op een dergelijke manier met het bekeren van anderen bezig houden zijn over het algemeen verkapte egoïsten. In naam van hun jezus vallen ze mensen lastig met hun versie van hun verhaal. Als ze succes hebben weerklinkt er gejubel en gejuich omdat ze zo goed voor hun god werken en als ze afgewezen worden volgt geweeklaag en geknars van tanden omdat ze zo voor hun god lijden. Uiteindelijk zijn dit soort nepallemansvrienden alleen met hun eigen ego bezig. Waarschijnlijk zouden zijzelf dat liever als een ´ziel´ omschrijven, maar dat laat onverlet dat het nog altijd om hun ziel gaat en niet die van anderen.
Het feit dat geen enkele van die ´ouderlingen´ de leeftijd heeft om voorafgaande aan de Colgate-behandeling een scheermes ter hand te nemen voegt alleen maar toe aan de absurditeit van het hele spektakel. Breed grijnzende melkmuilen met grote, blauwe, naïeve ogen en de levenservaring van een eendagskuiken worden de straat op gestuurd om mensen te vertellen hoe zwaar het leven zonder hun jezus is. Het moet niet veel zotter worden.

Op een meer persoonlijk vlak vallen deze schertsfiguren voor mij onmiddellijk door de mand omdat iedereen natuurlijk weet dat je nooit een das bij een hemd met korte mouwen draagt. Dat is (net als een borstzak) voor verkopers van tweedehands auto´s. Als je met alle geweld met warm weer een das wil dragen, rol dan je mouwen op.