 |
| Inderdaad ´a fellow of infinite wit´ |
Zonet hoorde ik dat Lewis Binford gisteren gestorven is. De goede man was 79 en zijn gezondheid was al een tijdje niet al te best, dus een enorme verrassing is het niet, maar er is daarmee wel iemand verscheiden die de archeologie als wetenschap baanbrekend veranderd heeft, en dat terwijl hij zelf niet eens een archeoloog was.
Het is denk ik weer zo´n situatie waarin, als Binford het niet bedacht was, er wel iemand anders mee gekomen was, maar het blijft een feit dat hij (en zijn geestverwanten) met de New Archaeology vanaf de jaren 60 de archeologie een dusdanige schop onder haar hol gegeven heeft dat we nu nog steeds af en toe met een sippe lip aan ons achterwerk voelen of het nog steeds beurs is.
Zijn confrontationele stijl van werken en presenteren bezorgde hem meer vijanden dan vrienden en inmiddels hebben we ook al een tijdje last van post-processuele archeologen (zucht), maar inhoudelijk staan zijn theorieën na veertig jaar in grote lijnen nog steeds overeind en ik ben van mening dat de archeologie daar een betere wetenschap door geworden is.
Ik heb hem een keer persoonlijk ontmoet en hij bleek een aangename gesprekspartner, maar ik heb ook lezingen van hem gezien waarin hij weliswaar bijzonder erudiet en scherpzinnig te werk ging, maar er ook voor wist te zorgen dat de helft van het publiek de zaal schuimbekkend verliet.
Binford was al een aantal jaren uit het voetlicht verdwenen en heeft de laatste jaren niets meer gepubliceerd, dus hij is niet bepaald in het zadel gesneuveld, maar dat neemt niet weg dat hij het verdiend heeft dat we even stil staan bij het feit dat hij er niet meer is. De Binford is dood, lang leve de Binford!
De Binford is dood, lang leven de Binford!
BeantwoordenVerwijderenIk zou bijna zeggen dat Binford's grootste verdienste het vonkje van de post-processuele archeologie is dat hij heeft doen ontstaan door zo tegen alles te fulmineren en the past as knowable te classificeren. Echter de man heeft inderdaad archeologen in het algemeen de schellen van de ogen doen vallen en ik kan niet meer naar een site kijken zonder te denken in palimpsests, herhaalde bezoeken en functional shifts. Lets drink to Ol' Willow Smoke and Dog's tails.
BeantwoordenVerwijderenLieve Luc,
BeantwoordenVerwijderenSommige van de postmodernisten (en jouw) uitspraken over het begrijpen van het landschap door culturele constructies zijn rechtstreeks gerehashede versies van Binford's cultural geography (die hij tegenover een natural geography ofzo stelde). Het postmodernisme is dus niet zozeer een nieuwe stroming maar dezelfde stroming die ingewikkelder formuleringen gebruikt.
Lang leve het retro-processualisme!
Lieve Gerrit,
BeantwoordenVerwijderenYannick had gevraagd om commentaar op zijn stuk en niet op mijn stuk te geven.
Ik had hier in reactie een heel betoog geschreven dat ongetwijfeld de vonk voor een enorme polemiek zou zijn geworden, waarbij jij het onderspit had moeten delven. Maar bij het posten verdween de tekst, vandaar dat ik het nu korter houd.
-Binford was zeker meer rigide in het als onbelangrijk ervaren wat postproc archeologie aandroeg/draagt. Zaken als agency etc. zijn niet in wetmatigheden te vatten, maar vormen daarmee nog wel filters waarmee we rekening moeten houden. De mens is niet een pion geregeerd door de forces of behavioural ecology.
-De natuur-cultuur distinctie die je schetst zijn we inmiddels toch wel voorbij en dat schrijf ik meen ik ook. Er is veelal geen cultural vs natural geography aangezien de gemeenschappen die wij bestuderen dat onderscheid vaak niet maken/maakten (lees Descola, Barnard, Ingold). Het zou dus helpen als wij in ons onderzoek ook niet al te krachtig dat onderscheid proberen te maken.
-Verder is er ook heel wat processuele kritiek op Binford te lezen, denk onder andere aan Wiessner 1982, maar dat wist je vast al.
lang leve de theoretische miltdisciplinariteit
Ik moet zeggen dat het verdomd aardig is dat ie niet alleen bij leven de bron van schuimbekken was, maar nu weer. Ik denk dus dat gezien de reacties Yannick's stuk de lading goed dekt.
BeantwoordenVerwijderenIk ken trouwens een goede roddel over Barnard. Ed Wilmsen, die net als Barnard in Botswana werkte heeft me onlangs de kroeg in Ghanzi aangewezen waar die man zijn werk deed. Hij deed nl. niet echt veldwerk, maar zat in de Kalahari Arms (http://maps.google.com/maps?f=q&source=s_q&hl=en&geocode=&q=kalahari+arms&aq=&sll=-22.573438,22.313232&sspn=4.989861,9.876709&ie=UTF8&hq=kalahari+arms&hnear=&ll=-21.693161,21.648817&spn=0.037244,0.077162&z=14&iwloc=A) en liet daar informanten heenkomen.
van blog tot http://antiquity.ac.uk/tributes/binford.html !
BeantwoordenVerwijderen